شاخه‌ها

FSB چیست ؟

FSB مخفف Front side Bus است و همچنين تحت نامهای باس پرسسور و باس حافظه يا باس سيستم شناخته شده است. FSB  پروسسور را به حافظه اصلي ( رم ) و ساير اجزاء داخل كامپيوتر متصل مي كند. FSB می تواند 133و 266 و 400 MHz یا بالاتر باشد. زماني كه كامپيوتر يا مادربرد مي خريد يكي از مهمترين مشخصاتي كه بايد به آن توجه كنيد FSB است.سرعت FSB بوسيله باياس سيستم يا جامپر ( jumper ) كه روی مادربرد قرار دارد تعيين مي شود. بيشتر مادربردها اجازه تغيير FSB را تا جاييكه كامپيوتر over clock نشود مي دهند.قفل شدن سخت افزار كامپيوتر، از دست دادن ( خراب شدن ) اطلاعات يا ايرادات دیگر ممکن است از بكار بردن يك سخت افزار قديمي با يك مادربرد با FSB بالا باشد. بنابراين سازگاری قطعات كامپيوتر را با مادربرد و يا FSB مادربرد چک كنيد. در ضمن ببينيد كه آيا FSB کامپیوتر شما به طور مناسب تنظيم شده است over clock کردن كامپيوتر معمولآ چنين اشكالاتي بوجود می آورد.

Vcore و V i/oچیستند ؟

تمام قطعات الکتریکی توان مورد نیاز خود جهت فعالیت را از منبع‌تغذیه بدست می‌آورند. پردازنده مرکزی (CPU) نیز یکی از پرمصرف‌ترین قطعات سخت‌افزاری است که توان مورد نیاز خود را از طریق مدار تغذیه و سوکت 4 یا 8 پین پردازنده روی مادربورد تامین می‌کند. کنترلر ولتاژ نیز وظیفه کنترل حداقل و حداکثر ولتاژ قابل تحمل پردازنده را بر عهده دارد. اما ولتاژ پردازنده روی بخشی به نام Vcore اعمال می‌گردد تا پردازنده شروع به کار کند. در مدار هر پردازنده یک مقدار حداقل و حداکثری برای Vcore در نظر گرفته می‌شود تا در صورتی که این مقدار کمتر یا بیشتر از حد مجاز باشد، کنترلر ولتاژ، سیستم توزیع ولتاژ را قطع و به نوعی سیستم ریستارت می‌شود.Vcore  روی تمام هسته‌ها وجود دارد و هر هسته یک Vcore جداگانه دارد. به همین دلیل است که با بیشتر شدن تعداد هسته‌های پردازنده، مصرف توان پردازنده نیز افزایش می‌یابد. چون هر هسته به عنوان مثال بین 1 تا 2 ولت برای شروع فعالیت نیاز دارد و با بیشتر شدن هسته‌ها این مقدار در تعداد هسته‌ها ضرب می‌شود و به همین شکل توان مورد نیاز پردازنده نیز بیشتر خواهد شد.

OverClock چیست و چگونه باید انجام داد؟

به OverClock یا OverClocking در اصطلاح عامیانه OC گفته میشود.
اگه ناشیانه انجام بشه، خطرناکه و ممکنه CPU یا هر قطعه‌ی دیگه‌یی رو بسوزونه یا عمرش رو کم کنه.
OC یعنی، کارکشیدن از یک سخت‌افزار، بیشتر از مقداری که سازنده‌ آن، براش اعلام کرده . این سخت‌افزار می‌تونه CPU، کارت گرافیک، Ram یا... باشه. ما روی CPU صحبت می‌کنیم. مثلاً کار کشیدن از CPU 1.0GHz به اندازه 1.16GHz
یک سوال پیش می‌آد که اگه میشه از CPU مثلاً 1 گیگ به اندازه 1.16 گیگ کار کشید، چه علتی داره شرکت سازنده اون رو به عنوان 1 گیگ بفروشه؟ این سوال دو تا جواب داره

سرعتی که شرکت سازنده‌ی CPU مثل اینتل یا AMD روی برچسب CPU می‌نویسه، سرعتی هستش که اون CPU در اون سرعت بهترین عملکرد رو داره و در سرعتهای بالاتر، عملاً مشکلاتی مثل عدم ثبات یا گرمای زیاد یا... براش پیش نمی‌آد.
دلیل خاص اقتصادی داره. مثلاً تنوع محصول باید باشه. ممکنه همه‌ی مشتریها پول CPU سریعتر رو نداشته باشن و... مثلاً Athlon 2500+ , 2600+, 3000+, 3200+ هیچ تفاوتی با هم ندارند مگر در Mutilplier. همه‌شون از تکنولوژی 130nm استفاده می‌کنن و روی هسته‌ی Barton ساخته شدن. اما تفاوت قیمتها خیلیه.
تقریباً هر CPU رو میشه OC کرد. مهم اینه که تا چه اندازه؟ این بستگی به شرایط داره. در واقع از دوتا جواب بالا، برای یک CPU ممکنه فقط یکیش درست باشه. یا یکیش نقش خیلی کمی داشته باشه. مثلاً تو همون مثال بالا، احتمال این که بشه Athlon 3200+ رو OC کرد خیلی کمه. اما Athlon 2500+ رو بسادگی میشه 100 الی 300 تا بالا برد

پردازنده P4 از چه سوکتی استفاده میکند ؟

سوکت 775
سوکت جدید اینتل که سوکت T هم نامیده می شود . تفاوت اصلی ظاهری این سوکت با سوکت قبلی اینتل که در نگاه اول مشهود است اختلاف بسیار زیاد بین پینهای اتصال چیپ و مادربورد هست که از 478 به 775 عدد ارتقا پیدا کرده است. lga775 هیچکدام از پینهای متعارف دیگر سی پی یو ها رو نداره در عوض در کف صاف اون تعداد بسیار زیادی نقطه به چشم می خورد.پینهای اتصالی لازم بجای سی پی یو بر وری مادر بورد تعبیه می شود .
این چیپ در جای خود بوسیله مکانیزم قفل داری که نسبت به انواع قبلی کارآیی بهتری دارد در جای خود محکم می شود . این سازوکار به یوزر اجازه میدهد که بدون اینکه فشار بیجایی به سی پی یو و سوکت بیاورد آنها را در جای خودش نصب کند.
با اضافه شدن تعداد پایه های سی پی یو (این سوکت نسبت به سوکت قبلی 62% بزرگتر شده) دراین خانواده پردازنده آپشنهای بیشتری برای طراحی در دست تیم طراحی اینتل قرار می گیرد. در این سوکت اولین سطح تماس الکتریکی افزایش پیدا کرده که منجر به دو برابر شدن خطوط اصلی انتقال نیرو به چیپ شده است. به عبارت دیگر هر منطقه خاص از پردازشگر با فاصله کمتری به لاین نیروی مورد نیاز و خط انتقال اطلاعات خود وصل می شود و الکترونها برای نفوذ به ترانزیستورهای پنهان در سطوح بعدی تراشه فاصله کمتری را طی میکنند . پایه های بیشتر باعث کاهش فشار بار برروی گذرگاهها شده(مثلا اگر تعداد درهای یک سالن بیشتر باشد فشار در گره ها یا همون درها در هنگام ورود و خروج کمتر می شود) درمجموع مقاومت الکتریکی درهرترانزیستور پایین می آید(چون ترانزیستورهای بیشتری از حالت سریال به پارالل سویچ می شوند) و با کم شدن انحراف ناشی از مقاومت ... انتقال الکترون در مجموعه ای با بیش از 10 ملیون ترانزیستور روانتر و مطمئن تر صورت می گیرد در نتیجه ترانزیستور ها می توانند در ولتاژهای اسمی پایینتری کار می کنند و ولتاژ کمتر یقیننا مصرف نیروی کمتری را به همراه خواهد داشت.
پس این روش(اضافه کردن پایه ها) کمک به حل دو مشکل بزرگ می کند : اول اینکه مقدار بسیار زیادی در نیرو صرفه جویی میشود و نیز تولید حرارت چیپ پایین می آید(هرچند که در ابتدا برای خوشحالی زود بود چون تراشه های جدید با این معماری چندان هم خنک از کار در نیامدند اما رفته رفته و با اصلاحات صورت گرفته قابلیتهای این کوچ سوکتی نمایان شد و دماهای پردازنده ها پایین آمد).

دوم اینکه :از آنجا که اضافه کردن پایه ها پایداری بیشتر پردازنده در فرکانسی پردازشی بالاتر(کلاک سی پی یو) را در پی خواهد داشت . بنابراین سوکت lga775 یک پیش زمینه مطمئن را برای حرکت به سمت باسهای سریعتر فراهم میکند و دست طراحان در این زمینه باز خواهد بود . معماری بر پایه lga775 باسهای تا 1066 مگاهرتز و بالاتر و پهنای باندی تا 8.5 گیگ راتضمین می کند. به همین دلیل به نظر میرسد که عمر این سوکت کمتر از سوکت 478 نباشد .اینتل قصد دارد که تمام سی پی یو های جدید دسکتاپ خود در 2 سال آینده را (مثل دوهسته ای ها) را بر روی این سوکت ارائه دهد و lga775 حداقل تا سال 2006 دستخوش تغییر نخواهد شد.پیشبینی می شود که بعد از سال 2006 هنگامی که تکنولوژی 65 نانومتری در سیستمهای دسکتاپ جای خود را باز کرد طراحان اینتل سوکت جدیدی برای پشتیبانی از آن ارائه دهند.
نامگذاری سی پی یو ها:
اینتل اعلام کرده که هدف اصلی از نامگذاری جدید کمک به آندسته از خریداران غیر حرفه ای است که تخصصی در این زمینه ندارند زیرا درحقیقت محصولات اینتل مشتمل بر جند خانواده پردازنده با خصوصیات ریشه ای متفاوت است روش سنتی که تا اکنون مورد استفاده بود نامیدن بر اساس فرکانس کاری پردازنده بود که گمراه کننده است .مثلا امروزه اینتل چندین دسته پردازنده متفاوت ارئه می کند که در زیر به تعدادی اشاره میکنم :

Pentium 4 XE(extreme edition)
این پردازنده مبتنی بر تکنولوژی 130 نانومتریبا هسته گالاتین و مجهز به 2مگا بایت کش ال 2 . این پردازنده یکی از قوی ترین تراشه های دسکتاپ در ارائه ماکزیمم بازدهی است و انواع فرکانسی 3.2 و 3.4 و دارای باس 800 و پشتیبانی از تکنولوژی HT . این پردازنده کیفیت عملکرد بسیار مطلوبی دارد هرچند که قیمت آن در حدود 1000 دلار است.
Intel P4
یک گروه بزرگ و کلی .پردازنده مبتنی بر تکنولوژی 130 نانومتری با هسته NorthWood و با 512 یا 1024 کیلو بایت کش و یا با تکنولوژی 90 نانومتری با هسته Prescott به همراه 1024 کیلو بایت کش و با پشتیبانی از باس 533 یا 800 و فن آوری HT .این مدل شایع ترین مدل اینتل است.


Intel Celeron
این اسم برای P4 ساده شده بکار میرود(به منظور کم کردن هزینه) استفاده می شود گرچه این پردازنده از هسته NorthWood بهره می برد ولی کش آن تنها 128 کیلو است و غالبا از فن آوری HT پشتیبانی نمی کند باس این پردازنده 400 است که به این علت کاآیی این پردازنده کم شده و حتی نوع 2.8 آن از یک پردازنده 2.4 باس 800 ضعیفتر عمل می کند.

Intel Celeron D
این پردازنده بر پایه هسته Prescott بنا شده و کش آنها 256 و باس 533 و از HT پشتیبانی می کنند و به عنوان پردازنده ارزان قیمت شناخته می شوند. بدیهی است این تعداد انواع پردازنده مخصوصا اینکه از همه آنها می توان مدلهایی با سرعت مشابه یافت برای عموم بسیار سردرگم کننده است . به مثال زیر توجه کنید:
Pentium 4 2.8 Northwood with 533MHz bus
Pentium 4 2.8A on Prescott core with 533MHz bus
Pentium 4 2.8C on Northwood core with 800MHz bus and Hyper-Threading support
Pentium 4 2.8E on Prescott core with 800MHz bus and Hyper-Threading support
Celeron 2.8GHz with 400MHz bus and 128KB L2 cache
Celeron D 2.8 with 533MHz bus and 256KB L2 cache
دقیقا به همین دلیل اینتل تصمیم گرفت از نوع جدید نامگذاری استفاده کند .
در این نامگذاری تراشه :
با یک عدد 3 رقمی که معرف معماری پردازنده است + سرعت پردازنده + FSB + حافظه کاشه پردازنده +تکنولوژی های اضافه(مانند HT)
این نامگذاری بسیار شهودی خواهد بود و حتی کابران آماتور هم براحتی می توانند از آن استفاده کنند .
در مجموع پردازنده های اینتل درسه سری دسته بندی خواهد شد :
7XX و 5XX و 3XX
درست مانند خریدن یک اتوموبیل BMW که سری 7 آن بالاترین کیفیت و سری 5 با کیفیت خوب و قیمت مناسب و سری 3 ارزان قیمت .
البته این نوع نامگذاری از سری جدید پردازنده های اینتل آغاز شده و فقط برای مدلهای دسکتاپ و موبایل کاربرد دارد. پردازنده های سرور اینتل مانند Xeon و یا ایتانیوم همچنان با سرعت ساعتشان نامیده می شوند .

 

SMP چیست ؟

 

در گذشته سیستم ها معمولا دارای یک پردازنده بودند و Process ها بصورت صفی وارد این پردازنده فیزیکی می شدند و پردازش بر روی آنها انجام می شد. با گذشت زمان امکان استفاده از چند پردازنده فیزیکی در سیستم فراهم شد و شما سیستم هایی را مشاهده می کردید که2 تا 8 و یا حتی بیشتر هم CPU بر روی آنها سوار می شد. اما مشکل این سیستم ها این بود که اگر یک سری پردازشی یا مجموعه ای از پردازش های وابسته به یک سرویس وارد هر یک از CPU ها می شد ، تا انتهای انجام فرآیند پردازشی همان CPU ای که Process اول را انجام داده بود ادامه پردازش های مربوطه را انجام می داد و این امر ممکن بود باعث عدم استفاده از CPU دوم و بلااستفاده ماندن آن می شد. به این نوع معماری Asymmetric Processing یا پردازش غیر متقارن گفته می شد و همانطور که عنوان کردیم مشکل اصلی آن بیکار ماندن CPU های اضافی بود.



با پیشرفت تکنولوژی یک معماری جدید به سیستم اضافه شد که به آن معماری Symmetric Multiprocessing یا SMP گفته می شد. SMP در ترجمه به شکل چند پردازشی متقارن در می آید ، در این نوع از معماری امکان استفاده همزمان از چند CPU برای برنامه ها فراهم شد و یک برنامه می توانست فرآیند های پردازشی خودش را بصورت همزمان بین چندین CPU تقسیم کند و با اینکار به شدت سرعت و کارایی سیستم افزایش پیدا می کرد. به اینکار Multiprocessing یا چند پردازشی گفته می شود. بر خلاف پردازش متقارن هر کدام از CPU ها که بر روی آنها پردازشی وجود نداشته باشد دیگر Idle یا بیکار نمی مانند و می توان در لحظه بر روی هر کدام از CPU ها یک Task یا وظیفه را اضافه کرد. با این روش به سادگی تعداد CPU های موجود بر روی یک سیستم را می توان افزایش داد و کارایی سیستم را بالا برد. البته همه نرم افزارها امکان استفاده از قابلیت SMP را ندارند اما اگر نرم افزاری امکان هماهنگ شدن با SMP را داشته باشد می تواند پردازش های سنگین را به راحتی انجام دهد ، در واقع کد این نرم افزارها باید به خودی خود Multiprocessing را پشتیبانی کند.

SMP از یک سیستم عامل و همچنین از یک حافظه Shared و منابع ورودی و خروجی دیسک مشترک استفاده می کند. هم سیستم عامل های سری ویندوز و هم سیستم عامل Unix قابلیت استفاده از SMP را دارند ، حتی مسیر عبور داده ها نیز در SMP مشترک است. وظیفه مدیریت همه این موارد بر عهده یک سیستم عامل است. در کلامی دیگر به SMP واژه Shared Everything یا همه چیز اشتراکی نیز گفته می شود. البته معمولا SMP بیشتر از 16 عدد CPU را درون خود نمی بیند. SMP گزینه بسیار مناسبی برای محل هایی است که پردازش تبادلات زیادی بصورت آنلاین دارند یا به بیانی فنی تر برای Online Transaction Processing یا OTP که در لحظه ممکن است هزاران کاربر بخواهند به یک پایگاه داده متصل شوند به راحتی SMP می تواند این کارها را انجام دهد. مهمترین مزیت SMP این است که می تواند بصورت کاملا Dynamic در صورت نیاز Load کاری را بین CPU ها تقسیم کند تا فشار پردازش روی چند CPU نیوفتد.به این نکته دقت کنید که در گذشته CPU ها بصورت کاملا تفکیک شده و فیزیکی بر روی سیستم ها نصب می شدند و SMP در همان حالت کار خودش را انجام می داد ، با معرفی شدن واژه Core یا هسته در CPU های امروزی ، SMP با هر Core به عنوان یک CPU جداگانه برخورد می کند.

vSMP یا Virtual Symmetric Multiprocessing چیست ؟

 

البته بهتر است از vSMP به شکل VMware Virtual SMP نام ببریم. همانطور که از اسمش هم پیداست vSMP در واقع SMP ای است که محیط های مجازی مورد استفاده قرار می گیرد. در واقع VMware Virtual SMP یک ابزار است که این اجازه را به یک Virtual Machine می دهد که بتواند بصورت همزمان از دو یا بیشتر از دو عدد CPU استفاده کند. این ابزار جزو مجموعه مجازی سازی VMware Infrastructure 3 از محصولات VMware است. برای استفاده کردن از قابلیت vSMP شما حداقل به VMware ESX نیاز دارید ، مهمترین امکانات این قابلیت موارد زیر هستند:

  1. این قابلیت را به ماشین های مجازی می دهد که نرم افزارهایی که نیاز به قدرت پردازشی بالا دارند را اجرا کنند
  2. بهترین محیط برای شبیه سازی نرم افزارها و راه اندازی محیط های تست و توسعه نرم افزار را فراهم می کند
  3. امکان استفاده حداکثر 4 عدد CPU فیزیکی به یک ماشین مجازی را می دهد ( البته در زمان ESX در حال حاضر بیشتر ... )
  4. دارای مکانیزم داخلی برای کنترل Overload سیستم است
  5. امکان انتقال دادن Task های سیستم بر روی CPU های موجود را می دهد تا توازن بین CPU ها برقرار شود

تفاوت سوکت های SEC, LGA , PGA در چیست ؟

برای پردازنده های اینتل تا به حال سه نوع از سوکت یا اسلات معرفی شده است که به صورت خلاصه به توضیح آن پرداخته میشود :

اکثر CPU ها بصورت PGA و یا Pin Grid Array میباشند که در این نوع پایه های CPU از زیر آن بصورت ردیفی از سوزنها ( پین ها ) بیرون زده اند و این پین ها داخل سوراخهای سوکت قرار میگیرند. برای اینکه اتصال مطمئنی بین پایه های CPU و سوکت برقرار باشد ترتیبی داده شده که ابتدا CPU به راحتی درون سوکت قرار می گیرد و سپس با یک دسته و یا اهرمی که کنار سوکت قرار دارد CPU در سوکت محکم میشود.

از سال 2007 در بسیاری از CPU های مدرن از سوکت های LGA و یا Land Grid Array استفاده میشود. در این نوع از سوکت ها، سوزن ها و یا پین ها دیگر در زیر CPU قرار ندارند بلکه در داخل سوکت تعبیه شده اند و در زیر CPU هم Pad هائی قرار دارند که روی پین های سوکت قرار میگیرند و سپس محافظی به روی CPU قرار گرفته و با یک دسته و یا اهرم CPU را روی پین ها محکم میکند.

نوع سومی از سوکت ها بصورت اسلات ( Slot ) میباشند، مانند اسلاتهائی که کارتهای گرافیک و غیره روی مادر بورد سوار میشوند. در این نوع از سوکت ها ، CPU روی بورد دیگری قرار دارد و این بورد در داخل اسلات مخصوص CPU قرار میگیرد. این اسلاتها در دهه 90 روی بعضی از CPU ها مورد استفاده قرار گرفت.

 

Pin No.

Package

Socket Name

CPU Model

237

PGA

Socket 4

Pentium 1

242

Slot

Slot 1

Pentium 2

370

PGA

Socket 370

Pentium 3

478

PGA

Socket 478

Pentium 4

775

LGA

Socket T

Pentium D&4

1366

LGA

Socket B

Core i7

 

 

تفاوت P4 و سری Core2due در چیست ؟

پردازنده های Dual Core در واقع پردازنده هایی هستند که دو هسته CPU داخل یک چیپ سیلیکونی قرار دارد اما پردازنده های Core 2 Duo در واقع تنها یک اسم است که شرکت اینتل به مجموعه نسل دوم CPU های Dual Core خود داده است. با گذشت زمان و پیشرفت کردن تکنولوژی ها دنیا نیاز به قدرت پردازشی بیشتر توسط CPU ها داشت و با هر ترفندی که بود حتی بالا بردن clock speed پردازنده ها در نهایت تولید کننده های CPU نتوانستند نیاز بازار را برطرف کنند. با توجه به اینکه تعداد ترانزیستور هایی که درون یک چیپ تنها جا می شد همه روزه رو به افزایش بود و این روند هر روز رو به افزایش بود ، شرکت های تولید کننده پردازنده در دنیا مانند Intel و AMD تصمیم گرفتند مسیر بالا بردن سرعت و کارایی پردازنده های خود را تغییر دهند و اینکار را با اضافه کردن هسته های بیشتر در پردازنده های خود شروع کردند ، اینکار در صورتیکه سیستم عامل هم از آن پشتیبانی می کرد بسیار باعث بالا رفتن سرعت و کارایی سیستم ها می شد. اضافه کردن دو یا بیشتر از دو هسته پردازنده باعث می شود سیستم عامل ها بتوانند از فرآیند Multi Tasking بهترین بهره برداری را بکنند به گونه ای که هر هسته CPU می توانست کارها را بصورت جداگانه و تفکیک شده انجام دهد. پردازنده هایی که امروزه دارای 2 هسته CPU هستند بدون توجه به اینکه سازنده این محصول کدام شرکت است به عنوان پردازنده های Dual Core یا دو هسته ای معروف شدند ، این اسامی مشترک است چه بسا اگر در شرکت 4 هسته CPU را درون یک چیپ قرار می داد به آن چیپ پردازنده Quad Core گفته می شود.
در بدو ارائه محصولات شرکت AMD و Intel در حوزه CPU های دو هسته ای ، شرکت Intel نام محصول خود را به جای استفاده کردن از واژه Dual Core به Core Due تغییر داد ، در همین حین شرکت AMD هم به محصولات سری Dual Core خود سری CPU های X2 می گفت. CPU های Dual Core شرکت Intel در واقع 2 عدد CPU پنتیوم 3 بوندند که بر روی یک چیپ قرار گرفته بودند. با توجه به پیشرفت روز به روز تکنولوژی و اضافه کردن امکانات جدید به پردازنده های دو هسته ای ، شرکت اینتل با ارائه کردن نسل دوم پردازنده های Dual Core خود آنها را به اسم Core 2 Due معرفی کرد. امروزه تقریبا استفاده از CPU های Dual Core منسوخ شده است و با ورود نسل های I3 و I5 و I7 دیگر کسی به سمت استفاده از این محصولات نمی رود

  • Dual Core به پردازنده هایی گفته می شود که در Chipset آنها دو هسته CPU قرار گرفته است
  • Core 2 Due نسل دوم پردازنده های Dual Core ای است که شرکت اینتل ارائه داده است و صرفا یک اسم است
  • همزمان با نامگذاری محصولات Dual Core شرکت اینتل به شکل Core Due شرکت AMD هم اسم محصول خود را X2 گذاشت
  • همه پردازنده های Core 2 Due الزاما Dual Core هستند اما تمامی Dual Core ها الزاما Core 2 Due نیستند.